{FIC}Hard to Hearts #Part5.

posted on 30 Apr 2012 14:09 by mikoto-z

Title : {FIC}Hard to Hearts # หรืออาจเพราะ....

 

Couple: T.O.P x G-Dragon  feat. YB x Seung ri

 

Rating : PG-13

 

Talking : หายห่างไปนานเลยนะ แหะๆ คือช่วงที่ผ่านมาเกิดอาการจิ้นจนแต่งไม่ถูกอ่ะนะ(แก้ตัวชัดๆ) ..คือเสพอะไรต่อมิอะไรในยูตู้ปอ่ะ คิกคิก ...เมื่อวานนี้หนุ่มๆของพวกเราก็ goodbye stage ..เอาล่ะ พวกเราก็ตั้งใจเก็บตังค์รอเดือนตุลากันเถอะ!!! 555555 ...โอเคๆเอาเป็นว่าเราไปอ่านกันเลยดีกว่าเพื่อเป็นการไม่เสียเวลานะ ฮ่าๆๆๆ (แล้วที่พูดมาทั้งหมดล่ะ - -*)

 

==============================================================

 

 

 

 

ในจอสี่เหลี่ยมยังคงฉายหนังต่อไปเรื่อยๆจนจบ เมื่อหนังจบสติของคนตัวเล็กก็กลับมาอีกครั้ง..ซึงฮยอนลุกขึ้นไปหยิบแผ่นออกจากเครื่องเล่นก่อนจะเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยังนั่งอินกับหนังที่เพิ่งดูจบไป...ร่างสูงหย่อนกายลงนั่งข้างๆอีกครั้ง แต่ไม่ทันที่ก้นจะถึงเบาะ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น..

 

 

“เทมป์....แกเคยรักใครป่ะวะ?”

 

ซึงฮยอนชะงักการกระทำก่อนจะหันมามองหน้าคนที่ถามอย่างสงสัย จียงทอดสายตามองอย่างเหม่อลอยก่อนที่จะหันกลับมายังร่างสูงข้างกาย  เป็นปกติของจียงที่มักจะอินออกมานอกจอหลังจากดูหนังจบ

 

 

..ชเว ซึงฮยอนรู้เรื่องนี้ดี

 

 

“อินอีกแล้วเหรอ ไอ้มังกือ ฮ่าๆ”  อีกฝ่ายพูดติดตลก แต่สีหน้าของซึงฮยอนกลับดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

“ฉันถามแกจริงๆ....ตกลงแกเคยรักใครรึป่าวเทมป์?”

เสียงเล็กยังคงเอ่ยถามอีกครั้งพลางส่งสายตาอย่างต้องการคำตอบมายังร่างสูง

 

 

“แกจะถามทำไม..”

ซึงฮยอนถามกลับเสียงเรียบ พลางก้มหน้ามองพรมสีน้ำตาลที่อยู่ใต้เท้าเค้าอย่างพินิจเหมือนกับว่าเค้ากำลังต้องการหาคำตอบจากพรมพื้นนั้น

 

 

“เออๆๆ ฉันไม่ถามแกแล้วก็ได้ เบื่อแกว่ะ อ๊ะ! ไหนว่าจะให้มาช่วยหาเต้นท์ไงทำเป็นลืมนะ 5555”

คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องกระทันหันเป็นเหตุให้คนที่กำลังหาคำตอบถึงกับชะงักพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวเล็ก

 

 

“อ..เออว่ะ ลืมไปเลย แล้วเราไปกันกี่วันนะจี?”...เปลี่ยนเรื่องเร็วไปไหนวะจียง เห้อออ~

 

 

“อาทิตย์นึงไง นี่แกโง่หรือโง่วะ ฮ่าๆๆ”

จียงพูดขำๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นจึงหยิบหมอนใบโตที่วางอยู่ข้างกายปาใส่คนตัวเล็กที่กำลังบิดเอวอยู่อย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

...กวนตีนล่ะที่หนึ่งเลยไอ้มังกือจอมซน!!!!

 

ตุบ!

 

หมอนสีแดงเลือดหมูใบโตกระทบหัวของจียงอย่างจัง ซึงฮยอนระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจในการกระทำของตัวเอง

 

“กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก สมน้ำหน้า อยากว่าฉันโง่ดีนัก ฮ่าๆๆๆ”

ซึงฮยอนเอามือมากุ้มท้องตัวเองในขณะที่ส่งเสียงหัวเราะเสียงออกมาเสียงดัง

 

 

....ไอ้เทมป์!! ไอ้ลิงเลววววว กร๊าซซซซซซซซซ จียงสบถในใจ

 

“ไอ้ลิง!!!แกตายยยยย ย๊ากกกกก!!!”

จียงหยิบหมอนใบเดิมปากลับไปยังคนที่ลอบทำร้ายเค้า ทั้งสองปาหมอนใส่กันสักพัก ซึงฮยอนจึงพูดขัดขึ้น

 

“เห๊ยๆๆ พอแล้วๆๆ ฉันหิวแล้วว่ะ ไปหาไรกินกันก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาหาเต้นท์กันนะค๊าบบบ~”

ซึงฮยอนรากเสียงยาวพลางทำท่าทางที่ตนคิดว่าน่ารักที่สุด - -

 

...ไอ้ลิงเลววว~ แกแกล้งฉันแล้วมาพูดแบบนี้เหรอไงวะ = =

 

“ตบหัวล้วลูบหลังนี่หว่า ชิส์” ...อะไรของมันวะแม่ง ไว้คราวหน้าฉันไม่ปล่อยแกรอดแน่ หึหึ

 

“ก็ฉันหิวอ่ะ...นะนะ แกจะปล่อยให้ ‘เพื่อน’ แกหิวตายรึไงวะ= =” ...ให้มันได้แบบนี้สิวะ กินเข้าไปก็อ้วนอยู่ดีอ่ะแก

 

“ก็ได้...คราวนี้ฉันยกให้ก่อน แต่คราวหน้าแกไม่รอดแน่ไอ้เทมป์ หึ ^^+”   จียงยิ้มเกรียนใส่ร่างสูง           

 

“ค๊าบบบบบบ ...”

ซึงฮยอนทำเสียงสูงซึ่งขัดกับเสียงเดิมของตัวอย่างมากจึงทำให้เสียงที่ออกมาดูเหมือนกับอะไรสักอย่าง

ที่ทำให้คนฟังถึงกับปล่อยกร๊ากออกมา

 

“กร๊ากกกกก เสียงทุเรศว่ะ”

จียงหัวเราะเสียงดังพลางใช้มือปิดปาก  จียงมองหน้าคนตัวโตที่ทำหน้าทะเล้นใส่อย่างขำขัน

 

...โอยยยยยย ไอ้ลิงติงต๊องเอ๊ย! ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

ร่างสูงเดินเข้ามาในครัวของบ้านตัวเองและเดินตรงดิ่งไปยังตู้เย็นใบใหญ่สีเทาที่วางอยู่ใกล้ๆกับตู้เก็บของสำหรับทำอาหาร ...ซึงฮยอนเปิดตู้เย็นก่อนจะพบว่าในนั้นไม่มีอาหารที่เค้าสามารถหยิบกินได้เลยสักอย่าง ...

 

...ฮ๋า~มีแต่ของสดเต็มไปหมดเลย แล้วฉันจะกินอะไรล่ะทีนี้ เห้อออ~

 

จียงเดินตามคนตัวโตเข้ามาในครัวและเห็นว่าในตู้เย็นมีแต่ของสดจึงเอ่ยกับอีกฝ่ายที่ตอนนี้ทำสีหน้าเหมือนอยากเข้าห้องน้ำ ว่า..

 

“หิวมากป่ะ? O.O”  จียงยื่นหน้าถามซึงฮยอนที่กำลังจะปิดตู้เย็น

“เออดิ...”  ซึงฮยอนตอบอย่างหัวเสีย ....โมโหหิวรึไงวะ = = จียงคิด

 

“...ฉันทำให้กินมะ ^^”  จียงส่งยิ้มหวานให้ร่างสูงที่หันมาอย่างตกใจในคำพูดของคนตัวเล็ก...

 

“อย่างแกอ่ะนะ? ...ทำเป็นเหรอ ฮ่าๆ”  รู้จักกันมาก็หลายปี ไอจีมันทำอาหารเป็นด้วยเหรอวะน่ะ อเมซิ่งคอเรีย!!!

 

“ชิส์....จะแดรกไม๊ครับไอ้คุณเพื่อน = =”

จียงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะเดินแซกตัวไปก้มดูสิ่งของในตู้เย็น ก่อนจะเลือกหยิบของในนั้นมาอย่างสองอย่าง อย่างไม่รีบร้อน ซึงฮยอนมองการกระทำของคนตัวเล็กพลางอมยิ้มเล็กๆ

 

 

เมื่อจียงหยิบของที่จะใช้ทำอาหารออกมาแล้ว เค้าจึงเดินเอาของมาวางไว้ที่โต๊ะกลางห้องครัว..ห้องครัวถูกจัดแต่งในสไตล์ตะวันตก ข้าวของเครื่องใช้มีสีน้ำตาลไหม้ดูคลาสสิก ...ร่างบางเดินไปมาในครัว หยิบของที่จะใช้จากตู้เก็บของบนหัว  ไม่แปลกอะไรที่เค้าจะรู้ที่เก็บของต่างๆเป็นอย่างดี ใครจะรู้ว่า ควอน จียงผู้นี้น่ะ......

ชอบทำอาหาร!  เค้ามักจะมาเป็นลูกมือให้แม่ของซึงฮยอนเป็นประจำ...ร่างบางทำสิ่งต่างๆโดยไม่ได้สนใจเพื่อนชายของเค้าที่ตอนนี้ยืนกอดอกอยู่ที่ประตูครัวมองตนอย่างสงสัย..

 

....ทำไมไอจีมันดูคล่องจังวะ...แล้วรู้ได้ไงว่าอะไรอยู่ตรงไหน ..ขนาดนั้นเค้ายังไม่รู้เลย...หรือมันมีญาณวะ!!

 

ซึงฮยอนทนกับความอยากรู้ไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังเปิดก๊อกน้ำล้างผักอยู่

 

“ไอ้จี....แกรู้ได้ไงว่าอะไรอยู่ตรงไหนน่ะ”

 

ซึงฮยอนว่าพลางเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายน้อยขึ้นมาใส่ ก่อนจะหลุดขำออกมากับภาพที่ได้เห็น....

 

“อุ๊บส์! ฮ่าๆๆ แกใส่ผ้ากันเปื้อนด้วยเหรอวะ 55555”

 

“อ๊ะ! ก็ทำอาหารมันก็ต้องใส่ดิวะ...อีกอย่างลายกระตายน่ารักดีออก คิกคิก><”

จียงว่าพลางพายมือออกให้ร่างสูงเห็นลายได้ชัดๆ พร้อมกับส่งยิ้มกว้างมาให้อย่างภาคภูมิ

 

“ไม่เห็นจะน่ารักเลย _ _”  ซึงฮยอนพูดสิ่งที่ตลกข้ามกับใจออกไป

 

“ตาไม่มีแววไงแกอ่ะ ชิส์”  จียงทำหน้ามุ่ยก่อนจะหันไปสนใจผักในอ่างที่เค้าเปิดน้ำไว้แทน

 

จียงใส่ผ้ากันเปื้อนอย่างรวกๆ ก่อนที่จะจิกตาใส่ซึงฮยอนที่ยังคงขำไม่หยุด

 

“หัวเราะอยู่ได้...นี่แหน่ะ!”  จียงหันไปโบกหัวเพื่อนสนิทตัวเองแรงๆหนึ่งทีเป็นการสั่งสอน...

 

....กล้าดียังไงวะมาหัวเราะกันแบบนี้ แบบนี้มันต้องสั่งสอน ว่ะฮ่ะฮ่ะ

 

“โอ๋ๆๆ แกน่ะน่ารักสุดๆเลยว่ะ ไอ้มังกือออ~”  ซึงฮยอนว่าพลางใช้มือขยี้ผมคนตัวเล็กจนยุ่งไม่เป็นทรง

 

จียงหันมาแยกเขี้ยวใส่อย่างไม่พอใจกับการกระทำของร่างสูง

 

“ไอ้ลิงบ้า! แกอย่าทำแบบนี้เด่! ผมฉันเซ็ตมาอย่างดีเลยนะเว้ยยย~ ><”

 

จียงทำท่าจะเอาผักในมือปาใส่คนชอบแกล้ง แต่ดีที่นึกขึ้นได้ว่า...ผักกับไอ้ลิง ผักสำคัญกว่า ฮ่าๆๆ จียงคิด

 

“ฮ่าๆๆๆ” ...น่ารักจังนะแกเนี่ย ^_^ "  ซึงฮยอนเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างลืมตัว

 

...เห๊ย!! นี่เราชมมันว่าน่ารักเหรอวะ! โอยยย ชเว ซึงฮยอน แกจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ T~T

 

ซึงฮยอนเถียงกับตัวเองในหัวสักพักก็เหลือบไปเห็นเชือกผ้ากันเปื้อนที่ร่างบางใส่อยู่กำลังจะหลุด..

ด้วยความหวังดีมือใหญ่จึงถือวิสาสะจัดการผูกใหม่ให้คนตัวเล็ก...ในตอนนี้จึงเหมือนกับว่าร่างสูงยืนกอดร่างบาง

จากทางด้านหลังอยู่..

 

“อ๊ะ! ทำไรของแกวะเทมป์!”  จียงสะดุ้งทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าเพื่อนตัวโตกำลังเกาะเกะอยู่ด้านหลังเค้า

 

“...เชือกมันจะหลุดน่ะ”  ซึงฮยอนบอกกับร่างบางตรงหน้าเรียบๆ ..

 

...ไม่รู้ทำไม แค่ผูกเชือกให้จียง ใจผมถึงเต้นระรัวแบบนี้นะ ทำไมกัน ?...

 

 

จียงที่ตอนนี้หน้าเริ่มขึ้นสี หันมองที่ซึงฮยอนนิดนึงก่อนจะก้มหน้าก้มตาล้างผักตรงหน้าต่อไป ปล่อยให้ร่างสูง

ผูกเชือกให้จนเสร็จ ซึงฮยอนเห็นหันบอกกับคนตัวเล็กว่าตนจะไปหาเต้นท์ก่อน จียงพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจแต่

ไม่ได้หันหน้ามายิ้มให้ดังเช่นที่เคยทำ เห็นดังนั้นร่างสูงจึงรีบเดินจากห้องครัวตรงไปยังห้องเก็บของที่อยู่ใต้

บันไดทันที ...

 

 

เค้าพาตัวเองออกมาจากความรู้สึกแปลกๆนั่นได้สักพัก จึงตัดสินใจโทรหาเพื่อนตาหยีทันที นิ้วยาวๆกดหา

เลขหมายปลายทางอย่างฉ่ำชอง นอกจากเบอร์ของจียงเพื่อนตัวเล็กที่เค้าจำได้ขึ้นใจ ก็มีเบอร์ของแดซองเพื่อน

ที่ปรึกษาอีกคนที่เค้าจำได้เช่นกัน

 

‘แดซอง’

 

คอนนะโคะโตะอิอินะเดะคิตะระอิอินะอันนะยูเมะคอนนะยูเมะอิพพะอิอะรูเคะโดมินนะมินนะมินอินะคะนะเอะเตะคุเระรุฟูชิงินะพกเกะเดะคะนะเอเตะคูเระรูโซราโอะจิยูนิ โทบิตะอินะ(ฮาอิ ทาเคะคอปต้า)อัง อัง อัง ตดเตะโมะดาอิซุคิ โดราเอมอน~ ♪

 

กูล่ะรำคาญเสียงรอสายมึงจริงๆโว้ยยยยย โตเป็นควายละยังจะแอ๊บแบ๊วอีก ไม่ได้เข้ากับหน้ามึงเล้ยยยย~  

ซึงฮยอนทำหน้าเซงๆกับเสียงรอสายของเพื่อนซี้ตน ก่อนที่ปลายสายจะกดรับอย่างอารมณ์ดี

 

“โทรมามีไรวะ ง่ำๆๆ”  แดซองทักทายขณะที่ภายในปากยังไม่ว่างจากขนม

 

“มึงทำไรอยู่?”   ซึงฮยอนกดเสียงต่ำถาม

 

“มึงจะทำเสียงดุทำห่าไรวะ! กูขนลุก~ TT”  แดซองตอบกลับ

 

“เออๆ นี่คุณมึงทำห่าอะไรอยู่เหรอครับ ^_^”  ซึงฮยอนกรอกเสียงหวาน(จนเลี่ยน)ใส่เพื่อนตัวแสบของเค้า

 

“โอ้ววว ฟังดูดีจัง~ ตอนนี้ฉันกำลังดูพี่ม่อนภาคใหม่ล่าสุดอยู่ว่ะ มึงมีไรป่าววะ?”  

ซึองฮยอนส่วยด้วยความหัวระอากับความติงต๊องของของเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดสิ่งที่ต้องการออกไป

 

“ไอ้แด....กูมีเรื่องจะปรึกษามึงว่ะ = =”  ซึงฮยอนทำเสียงเครียด พลางหัวคิ้วเริ่มขยับเข้าหากันอีกครั้ง

 

“เรื่องไรอ่ะ?....ไอ้จีเรอะ?”   ป๊าดดดดดดดดด!!! นี่มึงมีญาณอีกคนเหรอวะเนี่ย!!! อเมซิ่งคอเรียอเกน!!!!!

 

“เออดิ...มึงรู้ได้ไงวะ =[]=”  ซึงฮยอนทำเสียงแปลกใจ

 

“กูเก่งไง 555555”   ปลายสายหัวเราะ

 

“ไอ้สัส ...กูจริงจังนะ = =”

ร่างสูงเดินมายังโซฟาตัวที่เค้าและจียงนั่งดูหนังกันเมื่อสักครู่ ก่อนจะทำสีหน้าจริงจัง

 

“เออๆๆ กูขอโทษก็ได้ ...แล้วทำไมมึงถึงมาปรึกษากูเรื่องนี้อ่ะ?”


“เห้ออออ....ถ้ากูรู้กูจะโทรหามึงให้เปลืองตังค์เล่นทำซากไรวะ = =”   ซึงฮยอนสบถใส่

 

“อ่ะจ่ะๆ พ่อลิงลม...เอางี้ มึงลองคิดทบทวนกับตัวเองดูดีๆ เอาให้แน่นะเว้ยไอ้เทมป์...ว่ามึงน่ะ

แค่รักมันแบบเพื่อนหรือว่าแบบอื่น...”


 แดซองพูดเป็นการเป็นงานกว่าทุกครั้ง...เรื่องที่ช่วงหลังๆมานี้ซึงฮยอนมีท่าทีแปลกๆไปตอนที่อยู่กับจียงเพื่อน

ตัวเล็กของเค้าอีกคน มีหรือที่ คัง แดซองผู้นี้หรือจะไม่รู้ ...แต่ไม่ใช่เพราะว่าเค้าชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกนะ(?)

ก็ของแบบนี้แค่เห็นก็รู้แล้วคร๊าบบบบบ~ แต่ติดตรงที่ว่า...พวกมันไม่รู้นี่สิ ประเด็น คังแดซองผู้นี้ล่ะอยากจะให้พี่

ม่อนเอาของวิเศษมาช่วยพวกมันซะจริงๆเล้ยยย ถ้าไม่ติดที่ว่าพี่ม่อนต้องอยู่คอยช่วยไอ้แว่นโนบิตะล่ะก็นะ = =

....คือผมอิจฉาโนบิตะอ่ะครับT^T (ความจริงเปิดเผยแล้วแดซอง ฮ่าๆๆๆ)

 

"ไอ้แบบอื่นที่ว่าน่ะ ...แบบไหนวะ?"  ซึงฮยอนกรอกเสียงถามอีกครั้ง

 

 

"มึงโง่จริงๆด้วยว่ะ ...มึงคิดดูเองแล้วกัน! กูจะดูพี่ม่อนต่อแล้ววววว~♥ "
 
 
"เออๆๆ ..เชิญมึงมีความสุขกับพี่ม่อนมึงต่อไปเถอะ ไป๊ๆๆ"
 
 
"ขอบใจๆ 55555 ...พี่ม่อนจ๋าาาา~ ♥"

 
...ติ้ด ..
 

หลังจากที่ได้ฟังแดซองพูดจบ นิ้วเรียวก็กดปุ่มวางสายและเริ่มเข้าสู่ห่วงความคิดของตัวเองอีกครั้ง ซึงฮยอนใช้

ความคิดอย่างหนักกับคำพูดชวนปวดใจของแดซอง สองคิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นตรง มือหนายก

ขึ้นกุมขมับก่อนจะเอนกายไปกับพนักพิง สายตามองเหม่อไปยังเพดานสูงของบ้านตัวเอง ก่อนจะค่อยๆหลับตา

ลงและเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง....

 

.....อาจจะเพราะเราสนิทกันเกินไปรึป่าวนะจียง...ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ ....

 

 

 

เวลาผ่านไปสักพัก เมื่อจียงจัดการทำอาหารเสร็จแล้ว เค้าจึงเดินออกมาเรียกคนที่บ่นว่าหิวเมื่อกี้นี้ แต่เมื่อเดิน

ออกมากลับพบเจ้าตัวนอนเอนกายอยู่บนโซฟา ตาสองข้างปิดสนิท ร่างบางเดินเข้าไปหาร่างสูงก่อนจะถอน

หายใจเบาๆ

 

...ไหนบอกว่าหิวไงวะ คนเค้าอุตส่าทำให้กิน แม่ง โยนให้หมากินดีกว่าไม๊เนี่ย = =...จียงบ่นในใจ

 

ก่อนจะเดินไปหาเต้นท์ที่ห้องใต้บันได ซึงฮยอนเคยบอกเค้าว่าของส่วนมากบ้านเค้าจะเก็บไว้ในห้องนี้

และเต้นท์ก็คงอยู่ในนี้แต่ไม่รู้ว่าตรงไหน มือเล็กหมุนลูกบิดประตูก่อนจะเดินเข้าไป

 

....รีบๆหาให้เจอจะได้กลับบ้านสักที มัวแต่เอ้อระเหยมาหลายชั่วโมงละ ของๆตัวเองก็ยังไม่ได้เตรียม

ไอ้ลิงนี่ยังจะมานอนหลับอีก ...น่าจะมีแข่งนอนกินบ้านกินเมืองนะ ฉันว่าแกได้ที่หนึ่งชัว! ...จียงคิด

 

 

ในห้องเต็มไปด้วยฝุ่นเนื่องจากไม่ได้ทำความสะอาดมานาน จียงควานหาของที่เค้าต้องการก่อนจะเดินสะดุด

อะไรบางอย่างที่ตกอยู่ที่พื้น...กรอบไม้สีเหลี่ยมเก่าๆที่มีฝุ่นเกาะ ข้างในกรอบรูปเป็นภาพของเด็กชายสองคนยืน

อยู่ข้างๆกัน เด็กชายที่ตัวใหญ่กว่ายืนนิ่งทำหน้าตาเรียบเฉย ตรงกันข้ามกับอีกคนที่ตัวเล็กกว่ามาก กำลังส่งยิ้ม

หวานมาให้ ในมือของเด็กชายตัวเล็กกอดตุ๊กตากระต่ายสีขาวไว้แน่นบ่งบอกว่าหวงของในมือมากแค่ไหน...จียง

มองดูภาพเด็กชายทั้งสองพลางนึกขำในใจ

 

...สงสัยไอ้เด็กตัวโตๆนี่คงเป็นไอ้เทมป์แหงๆ หน้างี้ดุแต่เด็กเลยหรอวะเนี่ย ฮ่าๆๆ ..จียงยิ้มขำ

 

แล้วมองเด็กชายอีกคนที่ยืนข้างๆ ....กระต่ายสีขาวตัวนี้คุ้นๆแฮะ ...จียงเอียงคอมอง ก่อนจะวางกรอบรูปนั้นไว้บน

ชั้นไม้ใกล้ๆ เค้าเปลี่ยนมามองหาสิ่งของที่เรียกว่า ‘เต้นท์’ อย่างมุ่งมั่นต่อ เวลาผ่านไปสักพักจียงก็เหลือบไปเห็น

ถุงเต้นท์ที่วางแอบไว้อยู่สองสามอันข้างตระกล้า เค้ายกยิ้มกว้างและหยิบมันขึ้นมาก่อนจะออกไปจากห้องนี้เพื่อ

เอาไปกางดูว่ายังใช้งานได้ดีอยู่หรือไม่

 

จียงเดินออกมาพร้อมถุงเต้นท์ในมือ ก่อนจะเดินมาที่โซฟาที่ซึงฮยอนยังคงนอนหลับอยู่ คนตัวเล็กเห็นภาพตรง

หน้าก็ส่ายหัวอย่างเซงๆก่อนจะเอ่ยปากเรียกให้ซึงฮยอนตื่น

 

“ชเว ซึงฮยอนโว้ยยย!!!!ไฟไหม้แล้วววววว!!!!”

จียงพูดเสียงดังให้คนนอนหลับตื่น พลางใช้เท้าเขี่ยขาคนนอนหลับ

 

ซึงฮยอนเมื่อได้ยินว่าไฟไหม้ก็ตกใจเด้งตัวลุกขึ้น ตารีตาเหลือกมองซ้ายมองขวาไปทั่ว

 

“เห้ยยย ทำไงดีอ่ะๆๆ ไอ้จีมึงทำไงบ้านฉันไฟไหม้วะเนี่ย!!” ซึงฮยอนลุกลี้ลุกลนจนทำให้จียงหัวเราะออกมา

 

“ฮ่าๆๆๆ ไฟไหม้ป้าแกสิ...แหกตาดูก่อนไม๊วะ ฮ่าๆๆๆๆ”

จียงขำจนตัวโยน ก่อนจะตบไหล่เพื่อนเค้าสองสามทีเพื่อเรียกสติ  เมื่อซึงฮยอนได้สติกลับคืนมา เค้ามองไป

รอบๆบ้านและพบว่าทุกอย่างเป็นปกติก็หันมาจ้องหน้าคนตัวเล็กเขม้ง

 

“แกหลอกฉันเหรอวะ ไอ้เวรหนิ คนกำลังฝันเลย โหยยยยย”

...คนกำลังฝันดีแท้ๆ เตะมังกรผิดกฎหมายป่าววะครับเนี่ย _ _

 

“ฮ่าๆๆอยากหลับเอง  ช่วยไม่ได้ แบร่ๆๆ”

จียงแลบลิ้นใส่ซึงฮยอนก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา แล้วหยิบเต้นท์ออกมาจากถุง

 

“ชิส์....แล้วนี่แกไปหามันเจอที่ไหนเนี่ย?”    ซึงฮยอนชี้ไปที่ถุงเต้นท์

 

“เจอในส้วมมั้ง...ฉันก็เจอในห้องเก็บของอ่ะดิถามได้” จียงเงยหน้าตอบ

 

“ไม่กวนสักนาทีจะตายไม๊ครับคุณเพื่อน~...”

 

“ตายแน่...หมายถึงแกอ่ะนะ..มัวแต่ยืนค้ำหัวอยู่ได้มาช่วยกันกางดิ”    จียงควั่กมือเรียกให้ซึงฮยอนไปช่วย

 

“กางไมอ่ะ?”

 

“เอ๊ะ! กางไว้ให้หมาถามมั้งโว้ยยย!!! = =” ....อะไรมันจะซื่อบื่อได้ขนาดนี้วะ

 

“เอ๊ะ! ถามดีๆ แกช่วยตอบดีๆหน่อยไม่ได้เหรอวะ คนยิ่งหิวๆ เออ...ข้าวเสร็จยังอ่ะ?”

ซึงฮยอนว่าพลางคลำท้องตัวเองปอยๆ

 

“เสร็จไปชาติครึ่งละ...มัวแต่นอนอยู่ได้ แล้วก็ให้ฉันหาของคนเดียว แกนี่มันไม่ได้เรื่องเลยว่ะ..

กินแรงชาวบ้าน @%$#^$*&(*&)(_(_^$#^%”  และอีกมากมายที่คนตัวเล็กบ่นอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

 

“โอ๊ยยยๆๆๆจะไปแข่งแร็ปชิงถ้วยเหรอครับเพ่~ บ่นเป็นยายป้าข้างบ้านไปได้ วู๊วววว~”

ซึงฮยอนบู่วปากก่อนช่วยคนตัวเล็กกางเต้นท์

 

หลังจากที่ทั้งสองคนตรวจสอบแล้วว่าเต้นท์สามารถใช้การได้สองอันจากสามอัน จียงจึงบอกให้ซึงฮยอนเป็นคน

เอาไป ส่วนตัวเค้านั้นจะไปเตรียมอย่างอื่นเพิ่ม ซึงฮยอนพลักหน้ารับอย่างว่างง่ายก่อนจะเดินไปในครัวเพื่อไปกิน

อาหารฟีมือเพื่อนตัวเล็กของเค้า

 

“เห๊ยยย  ไปกินก่อนนะ เย็นหมดแล้วมั้งเนี่ย จะอร่ยเหรอวะ ?”  ซึงฮยอนพูดทะเล้นใส่เพื่อนตน

 

“จะแดรกไม๊...คนอุตส่าทำให้กิน ถ้าแกกินไม่หมดนะ โดนแน่~”

จียงสั่งร่างสูงที่กำลังมองดูอาหารในจานอย่างพินิจ

 

“ครับๆ เข้าใจแล้วครับที่ร๊ากกกก~” ซึงฮยอนพูดเสียงยานคางทีเล่น ก่อนจะเดินไปนั่งกินที่โต๊ะอย่างสงบ

 

ซึงฮยอนนั่งกินอาหารฝีมือคนตัวเล็กอย่างนิ่งสงบ ลิ้นไม่ได้รับรู้รสชาติของอาหารแล้วในตอนนี้

ซึงฮยอนทำหน้านิ่ง คิ้วหนาเริ่มผูกเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ...ร่างสูงนึกทบทวนคำที่ตัวเองหลุดปากไปเมื่อครู่

 

‘ที่รัก’ อย่างนั้นเหรอ.....

 

จียงเห็นซึงฮยอนทำหน้าเครียดก็นึกไปเองว่าอาหารในจานคงไม่อร่อยจนทำให้ซึงฮยอนทำหน้าแบบนั้น ...

 

...อะไรกัน กินแล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นนะ ...ไม่อร่อยเหรอ = =!!

 

“ไม่อร่อยเหรอเทมป์?”   จียงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามคนตรงหน้า

“อ๊ะ! ห๊ะ? อ้อ ป่าวๆ อร่อยดีๆ ...ทำไมแกทำอร่อยจังวะ ไปเรียนที่ไหนมาเหรอ?”

 

ซึงฮยอนหลุดจากความคิดตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าพูดกับจียง

 

“เหรอ..อร่อยจริงๆนะ ><” 

จียงทำสีหน้าดีใจในคำตอบของร่างสูง ซึงฮยอนเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าดีใจจึงยื่นมือไปขยี้หัวคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

 

“อื้มมม...จริงๆ ไว้ทำให้กินอีกนะ”

ซึงฮยอนว่าพลางยกยิ้มบางๆให้จียง ก่อนจะหันกลับมาจัดการอาหารในจานจนหมด

 

“ได้อยู่แล้ววว~ แต่ต้องขอบคุณแม่แกอ่ะนะ ที่ช่วยสอนฉันอ่ะ คิกคิก”

จียงพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้ซึงฮยอนที่หันมาหาอย่างสงสัย

 

“แม่ฉัน?....”

 

“อื้มม แม่แก...ก็ฉันมาช่วยแม่แกบ่อยๆนะ ตอนที่แกยังไม่ตื่นอ่ะ ฮ่าๆๆ”   จียงยิ้มกว้างให้ร่างสูง

 

“หมายความว่าไงวะ? งง” ....อะไรกัน ไอ้จีเนี่ยนะมาทำอาหารกับแม่? ไม่น่าเชื่อ ><

 

“ก็หมายความตามที่พูดแหล่ะ ...อ้อ งั้นฉันกลับก่อนนะ ^^”  จียงพูดก่อนจะหันตัวเดินออกไปจากตรงนั้น

 

...อะไรวะ? ยัง งง อยู่เลย = =

 

“อ้าววว จะกลับแล้วเหรอ โอเคๆ แล้วเจอกันนะ”

ซึงฮยอนเดินออกมาส่งจียงที่หน้าบ้าน ก่อนจะโบกมือลาคนตัวเล็ก

 

“อ่าๆ เจอกันๆ อย่าเลทนะเว้ยเทมป์ ไปละ ^_^”   จียงยิ้มให้ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

 

ซึงฮยอนมองร่างเล็กที่เดินออกไปไกลเรื่อยๆ แผ่นหลังเล็กๆค่อยๆหายไป เหลือไว้เพียงความว่างปล่าว

...จู่ๆคำพูดของแดซองก็ดังก้องภายในหัว..

 

"เอางี้ มึงลองคิดทบทวนกับตัวเองดูดีๆ เอาให้แน่นะเว้ยไอ้เทมป์...ว่ามึงน่ะ แค่รักมันแบบเพื่อนหรือว่าแบบอื่น...”
 
 
 
....ไอ้แดซอง!!!! มึงทำกูปวดหัวอีกแล้ว!!! T___________T
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
ก็จบกันไปกับตอนนี้นะ ...ตอนต่อไปรับรองมี  'อึ้ง' *เรียนแบบ suck seed* 5555555555
 
ติดตามกันกันด้วยน๊าาา ....ติชมกันด้วยนะคะ จะได้นำไปปรับปรุง  ขอบคุรค๊าบบบ  ^_^

edit @ 30 Apr 2012 16:19:50 by MIKNEEB

edit @ 30 Apr 2012 16:25:11 by MIKNEEB

edit @ 30 Apr 2012 16:29:32 by MIKNEEB

edit @ 30 Apr 2012 16:34:01 by MIKNEEB

Comment

Comment:

Tweet